TV K3

android aplikacija

instaliraj

Riješena misterija koja se vijekovima nadvijala nad Stounhendžom

Riješena misterija koja se vijekovima nadvijala nad Stounhendžom

Odgovore na neka od mnogih pitanja na koja Stounhendž vijekovima ne odgovara, dali su rezultati novog istraživanja britanskih arheologa. Naime, utvrđeno je da veće stijene od kojih je spomenik napravljen imaju isti hemijski sastav, a time i porijeklo – iz oblasti Vest vuds, udaljene 25 kilometara od Stounhendža.

Stounhendž zbunjuje arheologe vijekovima. Misteriozni spomenik podignut u dva maha, prije 5.000 i prije 4.500 godina, u ravnici kod Solsberija, čine dva polukruga napravljena od dvije vrste kamenja.

Istraživači su utvrdili da je jedna vrsta kamenja dijabaz, porijeklom sa lokacije u Velsu.

Međutim, porijeklo velikih komada, visokih i do devet metara bilo je, do sada, misterija.

Rezultati studije, objavljene u žurnalu “Sajens advansis”, pokazali su da su oni koji su podigli Stounhendž morali da dopreme ove komade stene teške oko 22,7 tona iz šumovitih predjela Viltšira.

“Naši rezultati pokazuju da većina pješčara, vezanih sedimentnih stijena Stounhendža imaju isti sastav, zbog čega tvrdimo da potiču sa istog mjesta”, rekao je Dejvid Neš, koji je predvodio istraživački tim.

Ovo otkriće moglo bi da pomogne arheolozima da odgonetnu kako su ove gigantske stijene transportovane na jug.

Originalno, Stounhendž je imao 80 ogromnih pješčara, međutim, sada ih je samo 52. Analiza koju je sproveo Nešov tim pokazala je da isti skup elemenata ima u 50 od pomenute 52 stijene.

Za pješčarima istog sastava, tim je krenuo u potragu svuda po jugu Velike Britanije. Pronašli su ih na 25 kilometara od Stounhendža.

Prije ovog otkrića arheolozi su spekulisali da je kamenje dopremljeno iz obližnjeg brdovitog predjela Marlboro jer je tamo “bilo pješčarskih stijena koje su velike i sive”, naveo je Neš.

Daljina nije predstavljala problem graditeljima Stounhendža

Vest vuds je dio regiona Marlboro, ali istraživači nisu nikada pretraživali tu lokaciju zbog toga što su stijene uglavnom bile skrivene bujnom vegetacijom.

Osim toga, kaže Neš, to što je kamenje sa udaljene lokacije pruža dokaz da graditelji Stounhendža nisu posezali za materijalom za spomenik sa najbližih i najdostupnijih lokacija.

“To što su graditelji ulagali trud da dopreme sitnije kamenje iz Velsa do Stounhendža, zašto bi uzeli velike komade sa najbližeg mjesta”, upitao se Neš.

Najmanje pedesetak “sitnijih” komada težine između dvije i pet tona prebačeno je sa udaljenosti od oko 240 kilometara, iz oblasti Preseli hils u Velsu.

“Ljudima koji su napravili Stounhendž daljina nije predstavljala problem”, dodao je Neš, prenio je RTS.

Glavna tajna Stounhendža

Pravi razlozi zbog kojih su stijene iz Vest vuda upotrijebljene za spomenik još nisu poznati, ali autori studije sugerišu da su najvjerovatnije presudni bili “veličina i kvalitet kamena”.

Novo otkriće ne donosi objašnjenje čemu je služio Stounhendž. Neš ističe da postoje brojne teorije među kojima su i one koje navode da je u pitanju bilo mjesto za sahranjivanje i kremaciju ili mjesto gdje su ljudi dolazili zbog zdravlja.

Međutim, sada kada se zna odakle su pješčari stigli, i ova misterija, kao i pitanje rute korišćene za transport do Stounhendža mogli bi da dobiju epilog.

“Nema dokaza da su za transport koristili životinje, ali istina je da još ne znamo odgovor na to pitanje”, naglasio je Neš.

Studija nagovještava da su graditelji ovog spomenika obrađivali, raspoređivali i uspravljali komade stijene u isto vrijeme, oko 2.500. godine prije naše ere, nakon što su istovremeno prebačeni do mjesta za spomenik.

“Za mene ovo je potvrda teorije da je kamenje prebačeno odjednom. Ali, koliko je ljudi bilo potrebno za ovakav gigantski projekat”, upitao je Neš.

TV K3 aplikaciju za android besplatno možete preuzeti na ovom linku

Komentarišite

Your email address will not be published.