Kompanija Oušngejt, koja je pokrenula ekspediciju, organizovala je putovanja do olupine Titanika, koji je 1912. godine udario u ledeni brijeg i potonuo.
Na podmornici su se nalazili britanski istraživač i pilot Hamiš Harding, britansko-pakistanski biznismen Šahzada Davud i njegov sin Suleman, kao i ronilac i pilot podmornice, Pol-Anri Naržole, i osnivač kompanije OušnGejt, Stokton Raš.
U roku od nekoliko dana, istražitelji su pronašli ostatke plovila skoro 640 kilometara od obale Njufaundlenda i zaključili da su svi putnici poginuli na licu mjesta kada je podmornica implodirala blizu olupine Titanika.
U svom izvještaju kanadski Odbor za transport i bezbjednost (TSB) naveo je da su brojni nedostaci u dizajnu podmornice, kao i pristup kompanije bili centralni faktori u katastrofi.
– Nije postojao presedan za zaron podmornice od ugljeničnih vlakana u dubokom okeanu, a kompanija je i interno i javno priznala da njeno poslovanje nosi rizik – naveli su inspektori odbora.
Kompanija sa sjedištem u državi Vašington napravila je dva modela Titana u razmjeri 1/3 kako bi testirala reakciju na pritisak, a urađeno je ukupno šest testova na ovim modelima, od kojih su dva bila neuspješna.
– Normalna inženjerska praksa bi bila da se modeli u punoj veličini izlože veoma značajnom broju, stotinama ili hiljadama ciklusa testiranja – naveli su stručnjaci.
Oušngejt je, međutim, uradio relativno mali broj testiranja konačnog oblika plovila.
U izvještaju se takođe navodi da su različiti materijali i oblici korišćeni u konvencionalnom dizajnu podmornica kako bi se povećala bezbjednost pri radu na ogromnim dubinama.
Inspektori su dizajn Titana nazvali “novinom” i utvrdili da konstrukcija i testiranje nisu pratili standardne inženjerske prakse.
Istražitelji su istovremeno pronašli strukturne nedostatke koji su oslabili integritet plovila, i ukazali na niz slučajeva u kojima je ono moglo da pretrpi oštećenja.
Kako su naveli, iako je podmornica uspješno završila 13 zarona, nagomilane slabosti u materijalima značile su da je njeno 14. putovanje bilo fatalno.
Sistem za akustičko praćenje koji se koristio za upozoravanje posade na kvar i otkazivanje strukture nije testiran i kada je došlo do katastrofe nije funkcionisao kako je predviđeno tokom događaja, navodi se u izvještaju.
U julu 2023. godine, kompanija Oušengejt je objavila na svom sajtu da je obustavila “sve istraživačke i komercijalne operacije”.
