Organizacija starješina Vojske Republike Srpske oglasila se saopštenjem za javmnost o događajima na kupreškoj visoravni 3. aprila 1992. godine.
Saopštenje prenosimo u cjelosti:
“Ovih dana društvene mreže i mediji pod kontrolom Hrvata u BiH, kao i hrvatski mediji bruje od neistina o događajima koji su se desili na području predratne opštine Kupres u periodu od 03.04.1992. godine do 10.04.1992. godine. Tekstovi i objasve obiluju gomilom laži i neistina, potpunom zamjenom teza o žrtvi i zločincu i bestijalnom napadu na malobrojne Srbe koji i danas žive na prostoru Srpskog Kupresa, koji sa ponosom čuvaju istinu na te nemile događaje i uspomenu na nevino stradale žrtve, kojima će održati Parastos svim postradalim srbima kupreške visoravni u peridu od 03.04.1992. do 10.04.1992. godine.
Parastos će se održati dana 03.04.2026. godine sa početkom u 10,00 časova u Hramu Svetog Velikomučenika i Kneza Lazara Kosovskog u Donjem Malovanu.
Istine i pravde radi potrebno je istaći da su, već početkom proljeća 1992. godine u Bosni i Hercegovini započeli napadi hrvatskih i muslimanskih snaga na naselja u kojima su živjeli Srbi. Jedan od takvih napada bio je i napad na većinsko srpsko selo Donji Malovan u opštini Kupres. Tokom i poslije ovog napada ubijani su i zarobljavani srpski civili, a imovina je pljačkana i uništavana. Ovaj napad na okolinu Kupresa 3. aprila 1992. godine je izveden u vrijeme kada je BiH bila još sastavni dio SFRJ. U to vrijeme srpsko stanovništvo je bilo prepušteno samo sebi, jer početkom aprila 1992. godine nije bilo vojnika JNA na području Kupresa, a imajući u vidu da VRS još nije bila formirana, Srbi Kupresa nisu imali mogućnost niti bilo kakvu priliku za organizovanje odbrane. To je dovelo do egzodusa Srba, ne samo iz Kupresa, već i sa znatno šireg područja, pogotovo iz susjednih opština, Livna i Duvna.
Donji Malovan je naseljeno mjesto u opštini Kupres koje graniči sa opštinama Glamoč, Livno i Duvno. Prema popisu stanovništva iz 1991. godine u Donjem Malovanu je živjelo 396 stanovnika, nacionalnu strukturu stanovništva su činili: Srbi 395 (99,75%), ostali i nepoznato jedan (0,25%), iz čega proizilazi da je Donji Malovan bilo stopostotno srpsko selo. Prema popisu stanovništva iz 2013. godine u Donjem Malovanu živi 55 stanovnika, nacionalnu strukturu stanovništva čine: Srbi 54 (98,2%) i Hrvati jedan (1,8%). Kada se analizira broj stanovnika koji danas živi u Donjem Malovanu, a pogotovo imajući u vidu da se radi o pretežno starijim licima, s pravom se može konstatovati da je ovo srpsko selo ugašeno.
Napad na Donji Malovan izvršen je 3. aprila 1992. godine oko šest časova, od strane HOS-a, ZNG i drugih formacija iz Duvna, Livna, Lištice, Posušja, Bugojna, Gornjeg Vakufa, Prozora i drugih mjesta iz Republike Hrvatske. Istovremeno, izvršen je oružani napad i na druga sela u opštini Kupres u kojima su pretežno živjeli stanovnici srpske nacionalnosti, kao što su Blagaj, Zanaglina, Ravno, Vukovsko, Rilići, Kupres i Begovo Selo. Formacijama koje su učestvovale u napadu priključili su se i žitelji opštine Kupres hrvatske i muslimanske nacionalnosti. Iznenađeni ovakvim napadom, Srbi u napadnutim selima i zaseocima pružili su spontani i nedovoljno organizovani otpor. Prilikom artiljerijskog i pješadijskog napada ubijani su civili, kuće i prateći objekti su uništeni ili spaljeni, a nisu bili pošteđeni ni vjerski objekti. Brojni zarobljeni civili, među kojima i žene, djeca i starci, odvedeni su u logore gdje su pretrpjeli razne oblike torture. U organizovanju logora ustaše su imale veliko iskustvo iz Drugog svjetskog rata. Leševi 11 mještana Donjeg Malovana pronađeni su 12. aprila 1992. godine u blizini pravoslavne crkve u Donjem Malovanu od strane srpskih boraca. Leševi su bili djelomično zakopani i prekriveni najlonom. Utvrđeno je da su svi oni stradali prilikom oružanog napada na Donji Malovan. Čak devet stradalih bilo je iz porodice Duvnjak. Sva tijela prevezena su u Dom zdravlja u Kupresu 13. aprila 1992. godine gdje su identifikovani od strane rodbine i prijatelja, o čemu svjedoči video materijal snimljen od strane vojnih organa Kninskog korpusa. Tom prilikom ubijeni su: Vlado Duvnjak, Darinka Duvnjak, Dušan Duvnjak, Marinko Duvnjak, Milan Duvnjak, Miloš Duvnjak, Mitar (D.) Duvnjak, Mitar (M.) Duvnjak, Svetozar Duvnjak, Niko Kanlić i Živko Maksimović.
Prema izjavama očevidaca, mještani Donjeg Malovana su probuđeni iznenadnim napadom na selo i u strahu su se odlučili na bjekstvo u tri teretna vozila u kojima su mahom bili žene, djeca i starci i kojima su se uputili u pravcu šume izvan sela. Međutim, tada je na njih otvorena vatra te su tri lica ranjena, a jedanaest ih je ubijeno. Duvnjak Mitar bio je teško ranjen kada su mu prišla dva vojnika u HOS- ovim uniformama i ubili ga sa hicima iz automatskog oružja, dok su druge ranjene, zajedno sa ostalim preživjelim, zarobili i odveli u logore u Duvno i Livno, a neki od njih kasnije u logor „Lora“ u Splitu, gdje su fizički i psihički zlostavljani. O napadu na Donji Malovan svjedočio je i Marko Kanlić. On je rekao da su 3. aprila 1992. godine u jutarnjim časovima, dok su još svi spavali, počele padati granate. Neki od mještana su odmah krenuli bježati u šumu, a ostali su se skrili u podrume svojih kuća zbog granata. Nakon toga su tenkovi ušli u selo i počeli gađati kuće. Narod koji je uspio doći do šume pobjegao je u Glamoč, a svi koji su ostali u kućama su zarobljeni. Kada su došli pred njegovu kuću, svjedok je sa ženom i dva maloljetna sina bio skriven u garaži. Čim su ušli u garažu počeli su da ih tuku puškama i nogama i onda su ih izbacili pred garažu. Svjedokova supruga je počela zapomagati te su je srušili i počeli gaziti nogama. Sve zarobljene su potrpali u vozila, zajedno sa stvarima koje su iznosili iz kuća. Bilo je tu i djece od godinu dana i ljudi od 90 godina.
Ovo je jedina istina o 03. aprilu 1992. godine u Donjem Malovanu, danu kada su ustaše počinile još jedan zločin, zločin nad nedužnim srpskim civilima, pa je nejasno čime se to oni hvale ovih dana i šta slave i obilježavaju, kome i zašto podižu spomenike.
Sve su to pitanja na koja srpski narod i Republika Srpska moraju dati odgovore, a nevine srpske žrtve nikada ne smiju biti zaboravljene.
Organizacija starješina Vojske Republike Srpske i druge patriotske snage u Republici Srpskoj moraju učiniti sve što je potrebno da se zaustavi divljanje ustaštva i ustaški ratnohuškački folklor, kako se nikada više na ovim prostorima ne bi ponovili zločini iz prethodnih ratova i kako bi se sačuvao ponos i dostojanstvo ONIH MALOBROJNIH Srba koji još uvijek žive na ovim prostorima.
ČAST JE SLUŽITI OTADžBINI!”